xoves, 27 de abril de 2017

Adivina cuanto te quiero

Sam McBratney(2014).Adivina cuánto te quiero,ilustr.Anita Jeram,Madrid:Kókinos,(3+), [16pp], (ISBN:978-84-92-7504-43).

   
Breve descrición do formato e do contido da obra:
Trátase dun libro pop-up, ten un formato cadrado de tamaño mediano, puntas ovaladas e tapas duras feitas de cartón. 
Na cuberta, podemos observar o título do libro "Adivina cuanto te quiero", o nome da autora e ilustradora e a imaxe de dúas lebres de cor avelá no medio dun bosque onde a pequena lebre ten os brazos abertos mirando á lebre maior coma se quixéselle dar un abrazo, polo que podemos imaxinar que se trata dun pai ou nai e o seu fillo/a. 
Doutra banda, na contracuberta dános outra pista sobre o libro xa que aparece unha frase que pon: "As veces cando queres moito a alguén intentas describir o tamaño dos teus sentimentos" polo que nos dá a entender que trata sobre o amor que se ten cara a unha persoa moi importante na vida. 
A historia trata sobre una lebre pequena que antes de durmir compite coa lebre grande por demostrar o moito que se queren. A lebre pequena estende os brazos todo o que lle dan de si, álzase no bico dos pés todo o que é capaz, dá saltos tan altos como as súas patas traseiras permítenlle, pero ao final, os brazos, a altura e os saltos da lebre son máis longos e máis altos que os da lebre pequena, e esta sempre chega á mesma conclusión, diciendo "ummm, canto", entón para finalizar dille que a quere ata a lúa xa que lle parece unha medida insuperable de alcanzar e quédase durmida mentres a súa nai rumoréalle ao oído: pois eu quéroche ata a lúa, ida e volta. 







As ilustracións presentan cores claras
e son despegables nas cales os lectores poden observar os movementos de cada acción que realizan os personaxes polo que lles será máis fácil entender a historia.





Potencialidades: 
Adivina cuanto te quiero, é unha invitación para que os nenos/as expresen as súas emocións, compartan os seus sentimentos cos demais e entendan que ás veces o amor que sentimos por outras persoas é dificil de medir como lle pasou á lebre na historia.
Doutra banda, no trascurso do relato aparecen adiviñas, comparacións e acumulación polo que podemos realizar xogos de palabras cos cativos, os cales coñeceran e utilizarán diferentes recursos lingüísticos e literarios.
Cabe destacar, que pareceme un conto axeitado pra hora de durmir, onde as familias poden aproveitar para contarllo antes de que o pequeno se vaia pra cama vivindo un momento íntimo no cal poderán dicirse ambos o moito que se queren como fan os protagonistas da historia.
É importante concienciarnos da importancia que ten que lle leamos contos aos pequenos desde idades temperás á hora de durmir xa que isto aporta grandes beneficios no seu desenvolvemento como por exemplo: potenciar a imaxinación, trasmisión de valores positivos, aprender a escoitar, fomentar a lectura, expresar emocións, aumentar a autoestima, favorecer o vínculo afectivo e comunicativo entre adulto-neno entre outros.
Non nos debémos esquecer que este libro ten imaxes despeglables polo que os nenos/as poden interactuar con él de forma autónoma xa que conta con solapas onde se pode percibir os movemento das accións que van viviendo os personaxes polo que captarán a sua atención e poderán seguir o relato dunha maneira doada e eficaz.

mércores, 26 de abril de 2017

Sopa Verde



Sopa Verde
Madeira, Ângela (2013). Sopa Verde, ilust. Till Charlier, col. OQO editora (ISBN: 978-84-987-473-9). Libro recomendado para nenos e nenas a partir dos tres anos (3-6). (36 pp).



 Resultado de imagen de sopa verde libro




·         Breve descrición do formato e contido da obra:

 O álbum ilustrado trata sobre un coello ao que só lle gustaba a comida verde, e aínda que os seus amigos que vivían preto insistían en que probase outros alimentos el sempre se negaba. Un día fartos de tanto intentalo, decidiron facerlle unha sopa con todos os alimentos e botarlle por riba algo verde para que o coello o comese, e así foi. O coello comeu toda a sopa que os seus amigos lle fixeran sen saber que o que estaba a comer non era para nada verde.  O conto presenta debuxos grandes e fáciles á hora de recoñecelos, só con mirar as ilustracións saberíamos perfectamente de que fala o conto.
 O conto de Sopa Verde ten un formato medio cadrado e tanto a súa portada como a súa contraportada son duras.

·         Potencialidades:

 Con este libro podemos traballar cos nenos e nenas o hábito da comida. Gran parte dos cativos prefiren os alimentos que coñecen a aqueles que nunca probaron. E un dos retos que se presenta nesta etapa de infantil é que os rapaces coman de forma equilibrada e sa, xa que é esencial para os seu crecemento tanto físico como intelectual. O protagonista remata comendo todo o que os seus amigos lle ofreceron e é nese momento cando os nenos e nenas se dan conta de que o coñecido é bo, pero o que se está por coñecer pode ser moito mellor.
É un libro moi ameno, moi repetitivo e doado de ler. 

ANIMAIS DE COMPAÑÍA



ANIMAIS DE COMPAÑÍA


Editorial: Baía Edicións, 2011 (adaptación sao galego)
Edición orixinal: “Animaux de Compagnie”
(ISBN: 978-84-92630-95-0)






Breve descrición do formato e contido de obra: Este libro conta con dúas pastas duras de cartón como cubertas. Na primeira aparece ilustrado un dos animais que se atopou no interior  do libro, o canciño.

Por riba desta aparece o titulo do libro, e nun dos seus lados aparecen indicadas as dúas opcións coas que podemos traballar con este conto.
Conta con 8 páxinas de cartón duro, igual que as súas cubertas. A ultima destas e mais grande que todas as demais xa que leva un pequeno aparato onde os nenos poden apertar na imaxe de cada un dos animais para reproducir o seu son e coñecelo e poder imitalo.

En todas as súas paxinas aparecen fotos de animais, as cales ocupan case a totalidade da folla. O texto é moi breve, con letra bastante grande, resaltando nun tamaño maior os sons que reproduce cada un dos animais, para que os nenos e nenas se fixen e o repitan con máis facilidade. Nunha das dobre páxina indícalle aos nenos e as nenas que presionen o botón para escoitar o son pertencente a cada un deles, mentres que na outra folla aparecen os mesmos animais dicindo o que fan.
En unha das fotos que aparece de cada animal, atopamos un anaco que contén a pel de dita animal, é dicir, a súa pel de verdade, para que así os nenos e nenas poidan experimentar diferentes texturas e saiban o tacto que pode ter cada un deles. 





Potencialidades: Neste marabilloso libro interactivo, os pequenos espertan os sentidos tocando e escoitando aos animais. 

Tamén aprenden os diferentes sons e os nomes de cada un dos animais que aparecen no libro. 

Interactúan e aprenden ao mesmo tempo, dunha maneira máis dinámica, xa que a brevidade do conto e o mecanismo que posee, garante diversión. 

Metzmeyer, Catherine (2000), Tina y Toni en la escuela, iluts. Marc Vanenis, Francia: Casterman.  (+4años), [15 pp.]. (ISBN:2-203-75116-9).

Breve descripción del formato y contenido de la obra.
Albúm ilustrado de pouco volumen, tapa dura e un pouco grosa, de formato cadrado. A cuberta presenta o título do conto e una ilustración dos que se supón que son os dous personaxes principais. Na contracuberta atopamos os demais títulos dos cales se compón a colección e una pequeña ilustración de dous nenos, Tina e Toni.
Na ilustración da cuberta vemos a Tina e Toni, dous irmáns, que aparecen con folios, tres pinceles de pintura, Tina aparece con un mandilón amarelo manchado de pintura e Toni aparece con un mandilón azul suxetando os folios. O título está situado na parte superior da cuberta en letras azuis, e debaixo un subtitulo en letras máis pequeñas e en amarelo que di “En la escuela”. Na parte inferior aparece o nome da autora e do ilustrador, en no marxe inferior dereito aparece o nome da editorial sendo esta Casterman.




















No interior do libro o texto está tanto nas páxinas pares como nas impares, situado sempre na parte inferior da páxina para así poder ver as ilustracións enrriba. As cores das ilustracións son vivas, conta con moito colorido diferentes para así chamar a atención dos máis pequenos. Tamén destacan as sombras que teñen algún debuxos e  intensidade das cores a utiliza tanto nos pequenos detalles coma nos máis grandes.
O contido trata sobre dous irmáns Tina e Toni que como cada día están facendo as suas tarefas en clase, cando de supeto entra o conserxe cunha gran caixa a cal deixa nunha mesa. Os pequenos e pequenas comezaron a facer un montón de preguntas sobre o contido da caixa, pero a mestra quería que esperasen un anaco mentres iban ao recreo.  No recreo cada un dos nenos e das nenas comezou a sacar as súas propais conclusión sobre o que podría haber dentro da caixa. Tina non quería esperar e decidíu ir as escondidas a descubrir o gran secreto pero cando estaba a punto de descubrilo un sonido tal como “pip pip pip” asustouna e salíu correndo. Convenceu aos seus compañeiros para ir todos xuntos pero de esta vez a porta da clase estaba pechada, pero abriuse nun intre e saíu a profesora facendos pasar e poder ver a sorpresa. Cando abriron a caixa, viron que era un ordenador para poder utilizar na clase.








Potencialidades.

Este libro pode axudar aos máis pequenos a iniciarse na lectura xa que como se citou anteioremente o libro está composto maioritariamente de ilustración que os poden axudar coa historia. A maiores tamén axudar a mostrarlle aos nenos e nenas como teñen que ser responsables e ceñirse ao que o profesor lles di, como neste caso, vemos como Tina desobece as ordes da súa profesora e entra na clase para ver cal é a sorpresa.  Podemos traballar dende un punto de vista de como os nenos e nenas tería que actuar neste tipo de situacións.

EL LIBRO DE LOS 101 CUENTOS


Strich, Christian (2015), EL LIBRO DE LOS 101 CUENTOS, ilust. Tatiana Hauptmann, trad. Enrique Bernárdez, Mª Antonia Seijo, Isabel Vicente, Joëlle Eyheramonno e Fernando Santos, Madrid: Anaya, [672pp.] (ISBN: 978-84-698-0668-5).


Descrición do formato e do contido da obra: libro ilustrado de formato rectangular e tamaño grande (21,5 x 27,5cm) encadernado en cartón duro, e con follas de papel fino. Na cuberta aparece o título da obra e unha ilustración en cor do conto “La bella y la bestia”, que é un dos moitos que están recollidos neste libro. Esta obra é unha recompilación de contos europeos tanto cultos como populares, uns máis coñecidos e outros menos.


As ilustracións son moi elaboradas e todas foron debuxadas a man por Tatiana Hauptmann. A maioría delas están en branco e negro, pero tamén hai algunhas en cor. Estes debuxos non aparecen sempre localizados nas mesmas páxinas. Unhas veces están nas pares, outras veces nas impares e outras en ambas. O texto é a parte máis importante da obra, polo que ocupa a maior parte desta. Emprégase unha linguaxe bastante complexa, difícil de comprender para os mais cativos, pero isto non nos sorprende, xa que se trata dunha obra destinada a mediadores máis que a nenos.


Potencialidades: Como xa se mencionou anteriormente, esta é unha obra enfocada máis ben a adultos que a nenos, que ten como fin distraer, divertir e tamén instruír. O autor desta recompilación pretende achegarnos as versións orixinais dos contos clásicos coas menores modificacións posibles, para que nos decatemos de que eses contos non son os que nós coñecemos. A maior parte desas historias foron creadas para concienciar ás rapazas novas dos perigos do mundo, pero en moitos casos os finais foron modificados para adaptar as historias ao público máis novo.
Este paréceme un libro moi interesante, que todo o mundo debería ler algunha vez, especialmente nais, pais, docentes, e demais persoas relacionadas co mundo da educación infantil, para así ter unha maior perspectiva dos contos que lles contamos aos nosos nenos e nenas. 

Caperucita roja.

Helenita (1981). Caperucita Roja, ilust. da autora, Barcelona: Roma, col. Cuestos de mamá [8 pp.] (ISBN: 84-356-0707-0).

Breve descrición do formato e do contido: estamos ante un libro ilustrado de formato rectangular que mide 24x17 cm. Está encadernado dunha forma rústica, xa que é de papel, un pouco máis gordo que un folio normal pero sen chegar a ser cartón. Todas as súas páxinas están ilustradas co mesmo material sen facer distinción na cuberta nin na contracuberta. Estas, son parte do conto, xa comeza na parte interior da cuberta e remata na contracuberta. Na primeira, vemos un debuxo a casa da protagonista nun bosque e a ela, ademais aparece o título do libro e da colección. Encontraposición, na contraportada aparece o final da historia escrito cun pequeno debuxo na parte inferior da páxina xunto co ISBN e os datos da publicación.  O simple feito de que non separe a historia da cuberta nin da contracuberta é que é un libro antigo, ten 46 anos e a imprenta era moi cara, sobre todo a cor, e aproveitaron para contar toda a historia en tan só dúas planchas. Debido a isto, a historia transcorre moi rápido e non é tan detallada como noutros contos da Carapuchiña vermella; podemos dicir que esta cóntase ao longo das oito páxinas nas que se alternar texto da narración e as ilustracións.
En canto ás ilustración podemos dicir que son con moitas cores e que destaca a desformidade das figuras, as personaxes soen ter máis grande a cabeza que o corpo. Son imaxes moi bonitas e infantís, moi apropiadas para o libro.
            Esta versión da Carapuchiña vermella conta como a nena lle leva unhas golosinas a súa avoa porque está enferma, a nai dille que non se pare no bosque pero ela quere levarlle un ramo de flores a súa avoa, de forma que se encontrou co Lobo. Este faloulle e a nena contoulle de que eran para a súa avoa que estaba enferma, entón o Lobo escapou a correr cara a casa da avoa a cal lle dixo que era Caperucita pero cando o veu a el caeu desmaiada. Desta forma o lobo agachouna, vestiuse coa súa roupa e meteuse na cama da avoa e cando chegou Caperucita e entrou na casa viu que a súa avoa lle cambiara o rostro e levou un gran susto cando o Lobo lle ensinou os seus dentes e que eran para comela.
            Caperucita escapou pedindo axuda e o cazador do bosque acudiu e cazou ao Lobo, o cal xa non volveu a molestar a ningún dos habitantes do bosque.
Potencialidades: Caperucita Roja é un dos contos clásicos máis coñecidos pola infancia, é unha obra dos irmáns Grimm cuxa primeira publicación orixinal é do 1697. Esta, a que estou tratando eu, é do 1981 pero ten as mesmas potencialidades que todas as obras deste título. Un dos maiores potenciais deste libro é a ensinanza, sobre todo ensinar a que sempre se lle debe facer casos aos maiores, sobre todos aos nosos familiares. Podemos dicir que este libro esconde algo que moi pouca xente de dá conta; é unha ensinanza cara as mulleres de que non deben andar soas e non lle facer caso aos homes que se encontren pola calle. Vemos como a súa historia, por desgraza, segue moi presente hoxe en día e que conta como unha muller, polo simple feito de ser dese sexo, se ten que sentir con medo cando anda ela soa.


            Persoalmente vexo que a súa historia non é algo que favoreza ás mulleres pero si que a podemos usar de contraposición ao que se pensaba antes co que debemos pensar agora, ademais de incentivar a facer unha loita para deixar de ter estes estereotipos. 

EL DINOSAURIO BURLÓN
          
  •   Tickle,  Jack (2005), The very dizzy dinosaur,  ilust, Tickle, adap Carmen Gil, EDITORIAL: Combel (0-4 anos), [14 pp.], (ISBN: 9788498255508).

  •   Breve descripción do formato e contido da obra 

Resultado de imagen de el dinosaurio burlonO álbum ilustrado trátase dun conto interactivo coas cubertas duras e coas ilustración en formato pop-up con moita cor. Os protagonistas do conto, sobresaen chamando moito a atención. Son debuxos grandes e cada páxina ten texto rimado o que lle da un ritmo rápido e dinámico ao conto.

  •   Potencialidades:
Caracterízase por describir aos diferentes dinosaurios o que nos leva a ter máis información sobre eles. É un conto co que se pode traballar a psicomotricidade cos nenos; tamén pareceume moi interesante o aspecto da rima, para o desenvolvemento da lecto-escritura, mellorar os ritmos ou favorecer a memoria dos máis pequenos.
É un conto que chama a súa atención, xa que as imaxes en pop-up son moi realistas e espertan a súa creatividade e imaxinación.