xoves, 27 de abril de 2017

Adivina cuanto te quiero

Sam McBratney(2014).Adivina cuánto te quiero,ilustr.Anita Jeram,Madrid:Kókinos,(3+), [16pp], (ISBN:978-84-92-7504-43).

   
Breve descrición do formato e do contido da obra:
Trátase dun libro pop-up, ten un formato cadrado de tamaño mediano, puntas ovaladas e tapas duras feitas de cartón. 
Na cuberta, podemos observar o título do libro "Adivina cuanto te quiero", o nome da autora e ilustradora e a imaxe de dúas lebres de cor avelá no medio dun bosque onde a pequena lebre ten os brazos abertos mirando á lebre maior coma se quixéselle dar un abrazo, polo que podemos imaxinar que se trata dun pai ou nai e o seu fillo/a. 
Doutra banda, na contracuberta dános outra pista sobre o libro xa que aparece unha frase que pon: "As veces cando queres moito a alguén intentas describir o tamaño dos teus sentimentos" polo que nos dá a entender que trata sobre o amor que se ten cara a unha persoa moi importante na vida. 
A historia trata sobre una lebre pequena que antes de durmir compite coa lebre grande por demostrar o moito que se queren. A lebre pequena estende os brazos todo o que lle dan de si, álzase no bico dos pés todo o que é capaz, dá saltos tan altos como as súas patas traseiras permítenlle, pero ao final, os brazos, a altura e os saltos da lebre son máis longos e máis altos que os da lebre pequena, e esta sempre chega á mesma conclusión, diciendo "ummm, canto", entón para finalizar dille que a quere ata a lúa xa que lle parece unha medida insuperable de alcanzar e quédase durmida mentres a súa nai rumoréalle ao oído: pois eu quéroche ata a lúa, ida e volta. 







As ilustracións presentan cores claras
e son despegables nas cales os lectores poden observar os movementos de cada acción que realizan os personaxes polo que lles será máis fácil entender a historia.





Potencialidades: 
Adivina cuanto te quiero, é unha invitación para que os nenos/as expresen as súas emocións, compartan os seus sentimentos cos demais e entendan que ás veces o amor que sentimos por outras persoas é dificil de medir como lle pasou á lebre na historia.
Doutra banda, no trascurso do relato aparecen adiviñas, comparacións e acumulación polo que podemos realizar xogos de palabras cos cativos, os cales coñeceran e utilizarán diferentes recursos lingüísticos e literarios.
Cabe destacar, que pareceme un conto axeitado pra hora de durmir, onde as familias poden aproveitar para contarllo antes de que o pequeno se vaia pra cama vivindo un momento íntimo no cal poderán dicirse ambos o moito que se queren como fan os protagonistas da historia.
É importante concienciarnos da importancia que ten que lle leamos contos aos pequenos desde idades temperás á hora de durmir xa que isto aporta grandes beneficios no seu desenvolvemento como por exemplo: potenciar a imaxinación, trasmisión de valores positivos, aprender a escoitar, fomentar a lectura, expresar emocións, aumentar a autoestima, favorecer o vínculo afectivo e comunicativo entre adulto-neno entre outros.
Non nos debémos esquecer que este libro ten imaxes despeglables polo que os nenos/as poden interactuar con él de forma autónoma xa que conta con solapas onde se pode percibir os movemento das accións que van viviendo os personaxes polo que captarán a sua atención e poderán seguir o relato dunha maneira doada e eficaz.

mércores, 26 de abril de 2017

Sopa Verde



Sopa Verde
Madeira, Ângela (2013). Sopa Verde, ilust. Till Charlier, col. OQO editora (ISBN: 978-84-987-473-9). Libro recomendado para nenos e nenas a partir dos tres anos (3-6). (36 pp).



 Resultado de imagen de sopa verde libro




·         Breve descrición do formato e contido da obra:

 O álbum ilustrado trata sobre un coello ao que só lle gustaba a comida verde, e aínda que os seus amigos que vivían preto insistían en que probase outros alimentos el sempre se negaba. Un día fartos de tanto intentalo, decidiron facerlle unha sopa con todos os alimentos e botarlle por riba algo verde para que o coello o comese, e así foi. O coello comeu toda a sopa que os seus amigos lle fixeran sen saber que o que estaba a comer non era para nada verde.  O conto presenta debuxos grandes e fáciles á hora de recoñecelos, só con mirar as ilustracións saberíamos perfectamente de que fala o conto.
 O conto de Sopa Verde ten un formato medio cadrado e tanto a súa portada como a súa contraportada son duras.

·         Potencialidades:

 Con este libro podemos traballar cos nenos e nenas o hábito da comida. Gran parte dos cativos prefiren os alimentos que coñecen a aqueles que nunca probaron. E un dos retos que se presenta nesta etapa de infantil é que os rapaces coman de forma equilibrada e sa, xa que é esencial para os seu crecemento tanto físico como intelectual. O protagonista remata comendo todo o que os seus amigos lle ofreceron e é nese momento cando os nenos e nenas se dan conta de que o coñecido é bo, pero o que se está por coñecer pode ser moito mellor.
É un libro moi ameno, moi repetitivo e doado de ler. 

ANIMAIS DE COMPAÑÍA



ANIMAIS DE COMPAÑÍA


Editorial: Baía Edicións, 2011 (adaptación sao galego)
Edición orixinal: “Animaux de Compagnie”
(ISBN: 978-84-92630-95-0)






Breve descrición do formato e contido de obra: Este libro conta con dúas pastas duras de cartón como cubertas. Na primeira aparece ilustrado un dos animais que se atopou no interior  do libro, o canciño.

Por riba desta aparece o titulo do libro, e nun dos seus lados aparecen indicadas as dúas opcións coas que podemos traballar con este conto.
Conta con 8 páxinas de cartón duro, igual que as súas cubertas. A ultima destas e mais grande que todas as demais xa que leva un pequeno aparato onde os nenos poden apertar na imaxe de cada un dos animais para reproducir o seu son e coñecelo e poder imitalo.

En todas as súas paxinas aparecen fotos de animais, as cales ocupan case a totalidade da folla. O texto é moi breve, con letra bastante grande, resaltando nun tamaño maior os sons que reproduce cada un dos animais, para que os nenos e nenas se fixen e o repitan con máis facilidade. Nunha das dobre páxina indícalle aos nenos e as nenas que presionen o botón para escoitar o son pertencente a cada un deles, mentres que na outra folla aparecen os mesmos animais dicindo o que fan.
En unha das fotos que aparece de cada animal, atopamos un anaco que contén a pel de dita animal, é dicir, a súa pel de verdade, para que así os nenos e nenas poidan experimentar diferentes texturas e saiban o tacto que pode ter cada un deles. 





Potencialidades: Neste marabilloso libro interactivo, os pequenos espertan os sentidos tocando e escoitando aos animais. 

Tamén aprenden os diferentes sons e os nomes de cada un dos animais que aparecen no libro. 

Interactúan e aprenden ao mesmo tempo, dunha maneira máis dinámica, xa que a brevidade do conto e o mecanismo que posee, garante diversión. 

Metzmeyer, Catherine (2000), Tina y Toni en la escuela, iluts. Marc Vanenis, Francia: Casterman.  (+4años), [15 pp.]. (ISBN:2-203-75116-9).

Breve descripción del formato y contenido de la obra.
Albúm ilustrado de pouco volumen, tapa dura e un pouco grosa, de formato cadrado. A cuberta presenta o título do conto e una ilustración dos que se supón que son os dous personaxes principais. Na contracuberta atopamos os demais títulos dos cales se compón a colección e una pequeña ilustración de dous nenos, Tina e Toni.
Na ilustración da cuberta vemos a Tina e Toni, dous irmáns, que aparecen con folios, tres pinceles de pintura, Tina aparece con un mandilón amarelo manchado de pintura e Toni aparece con un mandilón azul suxetando os folios. O título está situado na parte superior da cuberta en letras azuis, e debaixo un subtitulo en letras máis pequeñas e en amarelo que di “En la escuela”. Na parte inferior aparece o nome da autora e do ilustrador, en no marxe inferior dereito aparece o nome da editorial sendo esta Casterman.




















No interior do libro o texto está tanto nas páxinas pares como nas impares, situado sempre na parte inferior da páxina para así poder ver as ilustracións enrriba. As cores das ilustracións son vivas, conta con moito colorido diferentes para así chamar a atención dos máis pequenos. Tamén destacan as sombras que teñen algún debuxos e  intensidade das cores a utiliza tanto nos pequenos detalles coma nos máis grandes.
O contido trata sobre dous irmáns Tina e Toni que como cada día están facendo as suas tarefas en clase, cando de supeto entra o conserxe cunha gran caixa a cal deixa nunha mesa. Os pequenos e pequenas comezaron a facer un montón de preguntas sobre o contido da caixa, pero a mestra quería que esperasen un anaco mentres iban ao recreo.  No recreo cada un dos nenos e das nenas comezou a sacar as súas propais conclusión sobre o que podría haber dentro da caixa. Tina non quería esperar e decidíu ir as escondidas a descubrir o gran secreto pero cando estaba a punto de descubrilo un sonido tal como “pip pip pip” asustouna e salíu correndo. Convenceu aos seus compañeiros para ir todos xuntos pero de esta vez a porta da clase estaba pechada, pero abriuse nun intre e saíu a profesora facendos pasar e poder ver a sorpresa. Cando abriron a caixa, viron que era un ordenador para poder utilizar na clase.








Potencialidades.

Este libro pode axudar aos máis pequenos a iniciarse na lectura xa que como se citou anteioremente o libro está composto maioritariamente de ilustración que os poden axudar coa historia. A maiores tamén axudar a mostrarlle aos nenos e nenas como teñen que ser responsables e ceñirse ao que o profesor lles di, como neste caso, vemos como Tina desobece as ordes da súa profesora e entra na clase para ver cal é a sorpresa.  Podemos traballar dende un punto de vista de como os nenos e nenas tería que actuar neste tipo de situacións.

EL LIBRO DE LOS 101 CUENTOS


Strich, Christian (2015), EL LIBRO DE LOS 101 CUENTOS, ilust. Tatiana Hauptmann, trad. Enrique Bernárdez, Mª Antonia Seijo, Isabel Vicente, Joëlle Eyheramonno e Fernando Santos, Madrid: Anaya, [672pp.] (ISBN: 978-84-698-0668-5).


Descrición do formato e do contido da obra: libro ilustrado de formato rectangular e tamaño grande (21,5 x 27,5cm) encadernado en cartón duro, e con follas de papel fino. Na cuberta aparece o título da obra e unha ilustración en cor do conto “La bella y la bestia”, que é un dos moitos que están recollidos neste libro. Esta obra é unha recompilación de contos europeos tanto cultos como populares, uns máis coñecidos e outros menos.


As ilustracións son moi elaboradas e todas foron debuxadas a man por Tatiana Hauptmann. A maioría delas están en branco e negro, pero tamén hai algunhas en cor. Estes debuxos non aparecen sempre localizados nas mesmas páxinas. Unhas veces están nas pares, outras veces nas impares e outras en ambas. O texto é a parte máis importante da obra, polo que ocupa a maior parte desta. Emprégase unha linguaxe bastante complexa, difícil de comprender para os mais cativos, pero isto non nos sorprende, xa que se trata dunha obra destinada a mediadores máis que a nenos.


Potencialidades: Como xa se mencionou anteriormente, esta é unha obra enfocada máis ben a adultos que a nenos, que ten como fin distraer, divertir e tamén instruír. O autor desta recompilación pretende achegarnos as versións orixinais dos contos clásicos coas menores modificacións posibles, para que nos decatemos de que eses contos non son os que nós coñecemos. A maior parte desas historias foron creadas para concienciar ás rapazas novas dos perigos do mundo, pero en moitos casos os finais foron modificados para adaptar as historias ao público máis novo.
Este paréceme un libro moi interesante, que todo o mundo debería ler algunha vez, especialmente nais, pais, docentes, e demais persoas relacionadas co mundo da educación infantil, para así ter unha maior perspectiva dos contos que lles contamos aos nosos nenos e nenas. 

Caperucita roja.

Helenita (1981). Caperucita Roja, ilust. da autora, Barcelona: Roma, col. Cuestos de mamá [8 pp.] (ISBN: 84-356-0707-0).

Breve descrición do formato e do contido: estamos ante un libro ilustrado de formato rectangular que mide 24x17 cm. Está encadernado dunha forma rústica, xa que é de papel, un pouco máis gordo que un folio normal pero sen chegar a ser cartón. Todas as súas páxinas están ilustradas co mesmo material sen facer distinción na cuberta nin na contracuberta. Estas, son parte do conto, xa comeza na parte interior da cuberta e remata na contracuberta. Na primeira, vemos un debuxo a casa da protagonista nun bosque e a ela, ademais aparece o título do libro e da colección. Encontraposición, na contraportada aparece o final da historia escrito cun pequeno debuxo na parte inferior da páxina xunto co ISBN e os datos da publicación.  O simple feito de que non separe a historia da cuberta nin da contracuberta é que é un libro antigo, ten 46 anos e a imprenta era moi cara, sobre todo a cor, e aproveitaron para contar toda a historia en tan só dúas planchas. Debido a isto, a historia transcorre moi rápido e non é tan detallada como noutros contos da Carapuchiña vermella; podemos dicir que esta cóntase ao longo das oito páxinas nas que se alternar texto da narración e as ilustracións.
En canto ás ilustración podemos dicir que son con moitas cores e que destaca a desformidade das figuras, as personaxes soen ter máis grande a cabeza que o corpo. Son imaxes moi bonitas e infantís, moi apropiadas para o libro.
            Esta versión da Carapuchiña vermella conta como a nena lle leva unhas golosinas a súa avoa porque está enferma, a nai dille que non se pare no bosque pero ela quere levarlle un ramo de flores a súa avoa, de forma que se encontrou co Lobo. Este faloulle e a nena contoulle de que eran para a súa avoa que estaba enferma, entón o Lobo escapou a correr cara a casa da avoa a cal lle dixo que era Caperucita pero cando o veu a el caeu desmaiada. Desta forma o lobo agachouna, vestiuse coa súa roupa e meteuse na cama da avoa e cando chegou Caperucita e entrou na casa viu que a súa avoa lle cambiara o rostro e levou un gran susto cando o Lobo lle ensinou os seus dentes e que eran para comela.
            Caperucita escapou pedindo axuda e o cazador do bosque acudiu e cazou ao Lobo, o cal xa non volveu a molestar a ningún dos habitantes do bosque.
Potencialidades: Caperucita Roja é un dos contos clásicos máis coñecidos pola infancia, é unha obra dos irmáns Grimm cuxa primeira publicación orixinal é do 1697. Esta, a que estou tratando eu, é do 1981 pero ten as mesmas potencialidades que todas as obras deste título. Un dos maiores potenciais deste libro é a ensinanza, sobre todo ensinar a que sempre se lle debe facer casos aos maiores, sobre todos aos nosos familiares. Podemos dicir que este libro esconde algo que moi pouca xente de dá conta; é unha ensinanza cara as mulleres de que non deben andar soas e non lle facer caso aos homes que se encontren pola calle. Vemos como a súa historia, por desgraza, segue moi presente hoxe en día e que conta como unha muller, polo simple feito de ser dese sexo, se ten que sentir con medo cando anda ela soa.


            Persoalmente vexo que a súa historia non é algo que favoreza ás mulleres pero si que a podemos usar de contraposición ao que se pensaba antes co que debemos pensar agora, ademais de incentivar a facer unha loita para deixar de ter estes estereotipos. 

EL DINOSAURIO BURLÓN
          
  •   Tickle,  Jack (2005), The very dizzy dinosaur,  ilust, Tickle, adap Carmen Gil, EDITORIAL: Combel (0-4 anos), [14 pp.], (ISBN: 9788498255508).

  •   Breve descripción do formato e contido da obra 

Resultado de imagen de el dinosaurio burlonO álbum ilustrado trátase dun conto interactivo coas cubertas duras e coas ilustración en formato pop-up con moita cor. Os protagonistas do conto, sobresaen chamando moito a atención. Son debuxos grandes e cada páxina ten texto rimado o que lle da un ritmo rápido e dinámico ao conto.

  •   Potencialidades:
Caracterízase por describir aos diferentes dinosaurios o que nos leva a ter máis información sobre eles. É un conto co que se pode traballar a psicomotricidade cos nenos; tamén pareceume moi interesante o aspecto da rima, para o desenvolvemento da lecto-escritura, mellorar os ritmos ou favorecer a memoria dos máis pequenos.
É un conto que chama a súa atención, xa que as imaxes en pop-up son moi realistas e espertan a súa creatividade e imaxinación.

martes, 25 de abril de 2017

CANTIGA DO MAZARICO

Pita, Emilio (2010), Cantiga do mazarico, ilust. Isabel Pintado, A Coruña: Espiral Maior, col. Lúa Lueira, Poesía para nenos e nenas, ( +5 anos), [28 pp.] (ISBN:978-84-92646-55-5).

Breve descripción do formato e contido da obra: Álbum que ilustra o poema "Cantigas do mazarico" de Emilio Pita. É un libro cadrado de pequeno formato. A cuberta é de cor azul escura e sobre ela debuxase una lúa e un paxariño, un mazarico. A ilustración que sae na cuberta é a mesma que a ilustración dunha das follas do interior do volume. Na dereita da cuberta aparece o título do libro: Cantiga de mazarico, e xusto debaixo o nome do autor: Emilio Pita, e da ilustradora: Isabel Pintado. Na parte central e inferior, o nome da colección; Lúa Luneira. Poesía para nenos e nenas, e debaixo o nome da editorial: Espiral Maior.
As gardas do libro están decoradas coas ilustracións do interior, pero aquí atópanse dentro de cadrados brancos pequenos.
Tras a portada, na primeira folla, aparece debuxado un mazarico, e na páxina que lle segue, atopamos o poema Cantiga do mazarico enteiro. No resto das páxinas do libro tamén aparece escrito o mesmo poema, pero este dividido en dous ou tres versos en cada folla. Xunto co texto, todas as páxinas están ilustradas co mazarico protagonista en diferentes situacións.
A gama de cores que se utiliza en todo o libro son maioritariamente cálidas e suaves.




Potencialidades: Este libro pode ser un dos primeiros libros que achegue a poesia ós nenos cativos. É unha poesía sinxela que contribúe á memorización, xa que nun primeiro momento, ó comezo, móstrase a cantiga enteira, e para reforzar a súa memorización, nas follas seguintes, repitese, pero dividido en versos, para que resulte máis doado. 
Ademáis, tamén xoga un papel moi importante para conseguir a memorización, a repetición da mesma estructura e o emprego de rima ó longo da cantiga.
Outra potencialidade a destacar, é o coñecemento de novo vocabulario relacionado coas aves.

Os nenos non soen traballar dende cativos un xénero tan importante como é a poesía. Por iso Cantiga do Mazarico, entre outros, pode ser un bo recurso para súa iniciación. Non só é un poema para ler, tamén é un bo poema para cantar, polo que pode resultar máis ameno e entretido para os nenos o traballo con este tipo de poesía.

EL ARRENQUE ROJO



Moure, Gonzalo (2012). El arenque rojo. ilust. Varela Alicia, Madrid: Ediciones SM , [24 pp.] (ISBN:9788467556858).
IMG_20170410_204245_HDR.jpg
Breve descrición do formato e contido da obra: Álbum ilustrado sen palabras de gran formato (28 x28cm). As cubertas e páxinas son dun cartón ríxido e coas esquinas redondeadas.

Na cuberta pódese ver a imaxe dunha paisaxe, aínda que o que máis chama a atención é a árbore central e un peixe de cor vermella, que destaca sobre o resto das cores da cuberta que son de cores apagadas (tonos grisáceos e vermellos oscuros). Algo inusual entre os álbums ilustrados é que este ao pasar a páxina da cuberta xá dá comezo o conto, pois non ten garda na parte dianteira, pero sí unha traseira onde podemos ver a información do álbum, unha pequena reflexión dos autores e un sobre cun pequeno libro.
IMG_20170410_204334_HDR.jpg
Este libro dentro do sobre chamado “historias del arenque rojo”, este libreto contén 7 historias, onde nos falan de 7 diferentes persoaxes que aparecen nas ilustracións do libro. Historias que poden ou non poden ser certas.

Referente ao contido do conto libre de texto. Podemos ver como este se desenvolve sempre na mesma escena (un parque grande con árbores, bancos, fontes…) ao ir pasando as páxinas podemos ver como os persoaxes tamén son os mesmos, aínda que según vai transcurrindo a “historia” podemos ver como estes van cambiando e realizando diferentes accións, xestos…Pois todas as páxinas representan unha secuencia dunha tarde calquera nun parque de calquera lugar.(por exemplo: podemos ver como un neno está comendo un bocadillo, acábao e marcha)
Un libro con centos de historias pois cada persoaxe ten as súas.
IMG_20170410_204253_HDR.jpg


Potencialidades: Paréceme un libro moi enriquecedor. Onde podemos fomentar a imaxinación dos nosos nenos e deixar que esta vez sexan eles quenes inventen as historias, según van pasando as páxinas e vendo as vidas dos persoaxes. Será curioso ver como cada persoa imaxinará unha vida completamente diferente para cada persoaxe. Un conto que canto máis o miras máis entretén

“Estés donde estés, cerca de ti hay historias. Muchas historias. Tantas como personas.
Pero ¿las vemos? A veces sí. Y en eso consiste este libro.
Al principio a primera vez, solo verás el arenque rojo.
Un pretexto para distraerte, un juego, casi una broma.

Pero en el fondo, es tu mirada. El arenque eres tú, es cualquiera que mie estas páginas”


APRENDO INGLES (OS ALIMENTOS)




Editorial: SALDAÑA, S.A. Pol. Lintzirin - Gaina, Parcela B-3 20180 OYARZUN(Guipúzcua), España,Impreso en (Vietnam), (+3 años). [10pp]. ISBN: 978-84-9939-444-2).

 Breve descrición do formato e contido da obra
: A cuberta é de cartón duro cos bordes redondeados. Na cuberta principal aparece na parte superior o título do conto e na parte inferior, debaixo temos o debuxo do que se vai falar no propio libro. Debaixo disto aparece o nome da editorial.

Non ten portada portada. En canto ao contido do conto este está composto por grandes imaxes que ocupan dúas láminas, estas reflexan o que vai ocorrendo en cada folla do libro. As letras son de un tamaño máis ou menos mediano, e dispóñense sobre as dúas páxinas en ambos idiomas.














                                                                                                                                                                



Neste conto explicáselles aos nenos os alimentos en inglés a través das imaxes e coa palabra tanto en castelán como en inglés
 






Potencialidades: Paréceme que é un libro moi interesante e importante, xa que a través del considero que os máis pequenos aprenden outros idiomas e as froitas tanto en castelán como en inglés.

Tamén respecto as imaxes do texto creo que están moi ben representadas, xa que ilustra todo cada un dos significados dos distintos conceptos por o que e podería guiarse o texto soamente cas imaxes

CATUXA QUERE SABER

CATUXA QUERE SABER

Concha Blanco (...), Catuxa quere saber, ilust. Dani Padrón, España: Editorial Everest Galicia, (a partir de 5 anos), colección: leer é vivir, [34 pp.] (ISBN: 978-84-403-1216-7).

Breve descrición do formato e contido da obra:











Álbum ilustrado e interactivo de tapas blandas e con pouca voluminosidade. 
A cuberta está dividida en dúas cores (branca e verde escuro), no centro desas dúas cores aparece unha imaxe da protagonista do libro, Catuxa, e xusto enriba dela, a man dereita, atopámonos co título da obra xunto co nome da autora, o nome do ilustrador e co nome da colección á que pertence. Na parte inferior dereita aparece en pequeniño o nome da editorial.
Na contra cuberta, a cor predominante é o laranxa. Nela podemos visualizar unha imaxe do boneco preferido de Catuxa, unha xirafa, é xusto debaixo, un breve resumo do que vai tratar o libro. Na parte esquerda é en sentido horizontal esta escrita a páxina web da colección de libros á que pertence esta obra e na parte inferior volvemos a observar o nome da editorial xunto co nome de tres aspectos que se están a tratar no libro (Valores, medio social e medio cultural).
Con respecto ao que agocha o seu interior, o mais divertido do libro, ao meu parecer, son as imaxes. Todas elas están cargadas de cor e de vida. Hai texto nas en ambos lados das dobres páxinas e moitas veces é o texto o que se axusta aos debuxos, por exemplo, se no debuxo hai auga pois o texto está escrito en forma de pequenas ondas. Tamén nos atopamos con algunha onomatopea, por exemplo co son que emiten os grilos (cri cri cri).

Potencialidades: 








Seguindo co que di unha das frases da contra portada do libro “Os nenos de agora, coma os de sempre, desexan saber cousas que procuran a través dos máis grandes” pois ben, esta breve oración estanos a desvelar o obxectivo fundamental da obra. A autora o que pretende con este texto é nin máis nin menos que tentar darlle resposta a moitas das dúbidas que lle poden acontecer a un neno ou incluso a un maior. Todos nos facemos preguntas, día si e día tamén nos atopamos con cousas ao noso arredor que non sabemos o que son ou para que se utilizan, e nesta obra, a través dunha pequena protagonista, ímonos dar conta de que preguntar é marabilloso. Aínda que as veces non podamos atopar resposta, o mere feito de reflexionar é algo moi bo que non debemos deixar de facer.
O libro conta con numerosos recursos, dende as imaxes, cada unha mellor ca anterior, cheas de cor e de alegría, ata as formas que van tomando as palabras escritas por riba ou a carón dos debuxos para así darnos unha sensación de movemento, de vida.
A autora, tamén é capaz de engadir algunha onomatopea para que así podamos imaxinarnos aínda mellor o son que emite o animal do que estamos a falar. E por si fose pouco, tamén aparece un recurso tan importante como o da familia. As historias que conta o avó de Catuxa, poden ser historias que nos contaban a nós os nosos maiores, o debuxo de Catuxa sentada nas pernas do seu avó e tócanos dende tan preto que incluso podemos imaxinarnos que somos nós os que estamos sentados nesas pernas, sentíndonos tan pequeniños no colo dun maior sabendo a protección que nos aporta. A figura materna tamén cobra un papel moi importante, as preguntas que lle fai Catuxa a súa nai pensando que terá resposta para todo.
Este libro está cargado de emocións, de sentimentos, de historias... ¡Anímate a lelo!   


UN PUNTO ROJO

UN PUNTO ROJO

David A. Carter (2004), Un punto rojo, producción. White Heat Ltd, USA: Edición Combel Editorial, S.A, (a partir de 3 años), [18 pp.] (ISBN: 84-7864-914-X).

Breve descripción do formato y contenido de la obra: 

 

Álbum ilustrado e interactivo, de tamaño y volumen medio, y cantos redondeados.
La cubierta, en el centro, muestra un punto muy grande y rojo que con el reflejo de la luz brilla como si tuviese purpurina. En el centro de dicho punto aparece el título de la obra en color amarillo y en letras de gran tamaño. En la parte central superior y en letra pequeña y roja, aparece el nombre del autor, y en la parte central inferior, aparece una frase con el mismo color y tamaño que las letras del nombre del autor.
La contraportada vuelve a ser un punto rojo, esta vez sin brillos, y en el que podemos encontrar un breve resumen de lo que trata el libro junto con tres imágenes de figuras que encontraremos en su interior.
El interior está formado por dobles páginas de diferentes colores y con increíbles y diversas construcciones de papel. En todas las dobles páginas excepto en una, podemos encontrar una sola figura. Al abrir cada página cada figura toma forma y se abre para dar lugar a diferentes obras de arte contemporáneo. A su vez, cada doble página tiene una frase, en color plata, que va desde un lado de la página hasta el final de la siguiente.

Potencialidades








Como bien dice la frase de la portada del álbum, “éste es un libro lleno de sorpresas para pequeños y mayores”. Y por si esto nos pareciese poco, la contraportada continúa dándonos alguna pista sobre lo que nos vamos a encontrar en el interior de éste mágico libro “¿Dónde se esconde el punto rojo? Descúbrelo en cada doble página entre increíbles construcciones de papel. Un acercamiento al arte contemporáneo, un repaso a los números del uno al diez y un entretenimiento inolvidable”
Normalmente, cuando coges esta obra y la abres por primera vez, lo que más acapara tu atención es encontrar el punto rojo que aparece en todas las páginas y que unas veces resulta sencillo de localizar pero que otras no tanto. Después, cuando ya has encontrado todos los puntos y decides preocuparte más sobre el contenido del libro, te das cuenta de que ésta obra es mucho más que un punto rojo. Cada construcción de papel, está colocada de forma que puedas practicar los números del uno al diez de una forma divertida y sin darte casi cuenta.
La primera doble página esconde “una caja un poco loca” pero es que la cuarta página te muestra “cuatro inquietas ventanas” y así sucesivamente hasta llegar al número diez. Por si esto fuese poco, tanto la cuarta como la quita figura nos implican, aún más si cabe, en la interacción del lector con el libro, ya que es necesario mover un cartón para que las figuras cobren movimiento, algo que ayuda a mantener la curiosidad hasta el final. En la sexta página nos encontramos con un recurso sonoro ya que al abrir dicha página, “las sierras ruidosas” no te dejaran desconectar de lo que estás descubriendo.
Con esta obra, el autor deja claro que el objetivo de la misma no es otro que el de captar la completa atención e intriga tanto de pequeños como de mayores sobre lo que nos depara cada página, dando rienda suelta a la imaginación y sin dejar de lado el aprendizaje, en este caso, de los números y el arte contemporáneo.
¡Atrévete a descubrir algo nuevo! ¡Atrévete a encontrar puntos, a contar hasta diez y a apreciar el arte en papel!